บอมเบย์บล็อก รายสะดวก

หมายเหตุ :: รูปภาพข้างบน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมนะ เอามาประกอบเฉยๆ

เข้าสู่สงกรานต์วันที่ 3 ซึ่งอาจจะเป็นวันสุดท้ายในกรุงเทพฯที่เล่นกัน (อย่างเป็นทางการ)พอออกจากบ้านไป นั่งรถเมล์ผ่านข้าวสาร จึงเห็นคนออกมาเล่นตั้งแต่สายๆ แบบว่าเยอะเป็นพิเศษ (และผมคิดว่า คงจะมีหลายคนมาปักหลักกันแบบไม่ไล่ไม่เลิกเลยทีเดียว คริคริ)

ออกจากบ้านมา ก็พอเห็นอนาคตตัวเองอย่างลางๆแล้วว่า ศึกหนักที่รออยู่ในที่ทำงาน เป็นอย่างไร ก็ได้แต่ทำใจ และทำใจ นี่ถ้าได้ 2 แรง ตรูจะวิ่งสู้ฟัดแน่ๆ แต่ได้แค่แรงเดียว ก็เลยห่อเหี่ยว ยังไงก็ไม่รู้ (ที่แท้ก็เรื่องเงินเป็นเหตุนี่เอง)

ไปถึงที่ทำงานก็เหมือนเคย และเหมือนคาด คนเยอะ เหมือนขนกันมาทั้งหมู่บ้าน สิ่งที่ตามมาเมื่อคนเยอะๆมากระจุกอยู่ที่เดยวกัน คือ ผมต้องทำงานเหนื่อยขึ้น และจะไม่ได้กลับบ้านเร็วแน่นอน เนื่องจากงานเคลียร์พื้นที่รออยู่บานนน...

แต่โชคยังดี ที่ผมแอบหลีกหนีจากความวุ่นวาย ไปนั่งในห้องเงียบ มาเล่นสาดน้ำกับคนในเอ็กซ์ทีน (ต้องขอบคุณมาสเตอร์แชมป์อย่างสูงที่สร้างสิ่งดีๆอย่างนี้ขึ้นมา ซาบซึ้งๆ) 555+ ก็ถือเป็นการผ่อนคลายที่ดีทีเดียวแต่เนื่องจากผมแอบเล่น (จุ๊จุ๊ อย่าไปบอกเจ้านายนะค้าบบ) จึงแต่คอยสอดส่องระวังภัย ทำตัวเป็นสับปะรด แต่สุดท้ายก็ทนเสียงเรียกร้องจากความดีภายในร่างกายของตัวเองไม่ไหว ก็เลยตัดใจเดินจากคอมพิวเตอร์ ไปอยู่ข้างนอกดีกว่า พี่ๆเค้าจะได้ปลื้ม.. ^^

แต่เซ็งๆ อยู่ไม่เท่าไร หา.. 2ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย ทำไมเวลาช่างเดินผ่านไปผ่านมาได้รวดเร็วอย่างงี้ แต่งานนี่สิ อูยย เหลืออีกพรึ่บเลย ก็รีบๆๆเคลียร์ จะได้รับตังค์ และชะแว่บกลับบ้านไปดูน้องปังครุงสุดที่เลิฟ แต่มันไม่อย่างงั้นละสิ พอรับตังค์เสร็จก็ดั๊น อืมม ตอนนั้นก็สองทุ่มห้าสิบกว่าๆแล้ว คิดว่าเหาะไปก็คงไม่ทันดูน้องปังของช้านน (ไม่ใช่เจปังนะ) ก็เลยทำตัวไม่เร่งรีบ ทีนี้หละยาวเลย

เรื่องของเรื่องก็คือว่า พอลงไปรอป้ายรถเมล์หน้าห้าง ใจนึงก็รอรถเมล์ เมื่อไหร่จะมาซะทีน้ออ อีกใจก็อยากรอดูโปเตโต้ เหอๆ แต่ไม่เอาเดี๋ยวเปียก ไม่อยากใส่ชุดซีทรูกลับบ้าน เลยตัดขาดจากโปเตโต้ มาสนใจท้องถนนหน้าห้างอย่างเดิม รอรถเมล์กะพี่หลิน และพี่โย
(ขอโทษพี่ๆที่เอ่ยนาม และจะเอ่ยถึงคนอื่นๆต่อไปข้างหน้านี้) ถึงแม้ผมกับพี่ทั้งสองบ้านจะอยู่คนละทิศละทาง แต่จุดหมายปลายทางเดียวกันคือมายโฮม

ระหว่างรออยู่นั้น พี่โอกับพี่แพรก็ลงมา พร้อมกับชวนไปกินติ่มซำที่สยาม อูยยอาหารมาล่อซะขนาดนี้ ข้าวเย็นก็ยังไม่ได้กิน ไปโลดเลย กอปรกับพี่หลินและพี่โยก็สนอกสนใจในทริปนี้ จึงเดินเท้าไปทางสกายวอล์ค และระหว่างทางเจ๊หลินก็ดั๊นน ปรารถนาดีไปชวนแก๊งมาเฟีย (พี่โบ้,พี่อาร์ม,พี่ปาล์ม,พี่พีท) เข้าไปกินอีก ก็เลยเสริมทีมไปกินถึง 9 หัว แต่พอไปถึงหน้าร้านป๊าบ พับผ่าละสิ ร้านปิดแล้ว กรรมเลย ตอนแรกพี่โอกับพี่คนอื่นๆ ที่ไม่ใช่แก๊งมาเฟียก็จะกลับกันอยู่ละ ซึ่งตอนนั้นผมก็อยากกลับด้วยเหมือนกัน กลัวถึงบ้านดึก เดี๋ยวท่านแม่จะไม่ยอมขึ้นไปนอน เพราะรอคุณชายคนนี้กลับบ้าน แต่กลุ่มแก๊งค์มาเฟีย ดั๊นชวนไปร้านตักศิลา หรือตักสุรา อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ และพี่โอกับพี่โยก็ดั๊นมีใจเอนไปกะเขา พี่โอก็ลากพี่แพรไปด้วย(เพราะเค้าถูกกล่าวหาว่าเป็นแฟนกัน) ส่วนพี่หลินก็ถูกข่มขู่จากพี่โยให้ไปเป็นเพื่อนอีก (เพราะเค้าต้องกลับบ้านด้วยกัน) อ้าวว งั้นก็เหลือเราคนเดียวละสิ เวงกำจริงๆ จะให้ผมเดินกลับทางสกายวอล์คคนเดียวเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก สุดท้ายก็เลยต้องพ่วงกับเค้าไป นับไปนับมาก็คือเดินจากเซ็นทรัลเวิลด์ ลากยาวผ่านมาบุญครอง จนไปถึงสะพานหัวช้าง (รึเปล่า ผมก็เรียกไม่ถูกเหมือนกัน) เกือบๆจะถึงบีทีเอส ราชเทวี นู่นแหนะ

ปรากฏว่า พอไปถึงร้าน ตายแล้ว เค้าพอมาร้านอาหารอะไรกันฟระ มีแต่พวกโจ๊ะพรึมๆ มาทานสุรา แอนด์เดอะ สโมค ดีนะร้านนี้ไม่ใช่ผับอะไรแบบนั้น ไม่งั้นผมกับพี่หลิน และพี่โอ ก็คงไม่ได้เข้า พอไปถึงก็สั่งๆอาหารมากิน ผมก็สูบข้าวก็ข้อไก่ทอด และ ปลาหมึกทอดกระเทียม ก็อร่อยดีน้า กินกะซอสพริก อืมม พอให้หายหิวไปได้บ้างแต่ก็นั่งไม่นานหรอก พอดีแม่พี่หลินโทรมาบอกว่าให้กลับบ้านได้แล้ว ผมก็เลยอาศัยช่วงโอกาสทองโดดกลับบ้านกับพี่หลินเลย และโชคดีไปอีกขั้น พี่โอ กับพี่แพรและก็พี่โย ก็ขอสมทบตามมาด้วย ก็เลยโล่งอก และสบายใจ ว่าภยันตรายใดๆ จะไม่มาเยือนแล้ว วิ้วว แต่ถึงแม้ผมจะแคล้วคลาดจากสิ่งเหล่านี้ แต่คนที่รับไปเต็มๆ คือพี่โอ กับพี่พีท ที่โดนสาวๆนุ่งสั้นสาดน้ำฉ่ำก่อนไปตักสุรา (คงจะโดนโทษฐานทื่หน้าตาดี อ้าวอันนี้จริงๆน้า ไม่ได้ยอ) และก็มีอีกคนคือพี่ปาล์ม ที่ชุ่มหลังไม่แพ้กัน (แต่อาจจะโดนข้อหาหน้าตาเถื่อนจัด คริคริ)

สุดท้ายพอออกไปรอรถ 79 ก็ไม่มาซักที ก็ยังตั้งใจรอนะ แต่พอเห็น 16 มา เขียนหน้ารถว่า คันสุดท้าย... หลังจากนั้น 50 ก็มาอีก และเป็นในทำนองเดียวกัน ผมจึงตัดสินใจนั่งแท็กซี่กลับ ตอนนั้นก็อีกยี่สิบนาที จะห้าทุ่ม (สำหรับผมนี่ โคดดึกเลย) ก็พยายามเล็งแท็กซี่ที่ดูคันใหม่ และมีผมสัญญาณเรดาร์ อะไรประมาณนั้น เผื่อโดนรูดทรัพย์จับฆ่าหมกรถ หรือโดนซัดประตูหลังจะได้ตามศพเจอ (เวอร์ซะ) แต่สุดท้ายผมก็กลับถึงบ้าน จากมาบุญครอง ไปบางแค ในเวลา 10 นาทีนิดๆ พร้อมแบงก์ร้อยที่หายจากกระเป๋า 1 ใบ (โธ่ อุตส่าห์เพิ่งได้มา หายไปซะละ)

ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ ผมจะไปไถตังพี่ๆนะคร้าบบบ ระวังตัวให้ดี หุหุ --

ปล. สุขสันต์วันสงกรานต์ย้อนหลังด้วยนะคร้าบบ