บอมเบย์บล็อก รายสะดวก

หลังจากที่ดองบล็อกไปหลายวัน ด้วยเหตุมรสุมรุมเร้า ดีเปรสชั่นถล่ม เลยจำต้องจรจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปหลายวันทีเดียว พอวันนี้มีโอกาส ก็เลยรีบกลับมาขุดบล็อกของตัวเองกันซักกะหน่อยดีกว่า

วันนี้วันพืชมงคล พระโคปีนี้ ทานข้าว ข้าวโพด กะหญ้า เขาทำนายไว้ว่า น้ำท่าจะอุดมสมบูรณ์ดี ตอนแรกก็ไม่อยากจะเชื่อนะครับ เพราะเห็นเมื่อวานเขายังรณรงค์ให้ปิดไปแก้ปัญหาโลกร้อนกันอยู่เลย(เกี่ยวกันมั้ยนั่น) แต่ความคิดวูบนั้น ก็ต้องสลายไป เมื่อออกจากบ้านเมื่อตอนสิบโมงกว่าๆ อืมมม น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ดีจริงๆ เอาซะรองเท้า+ถุงเท้า ฉ่ำเลยทีเดียวววว

เริ่มไปไกลละ วกกลับมาที่เดิมอีกครั้ง ผมรู้สึกว่า ตั้งแต่เข้าเดือนใหม่ เดือนพฤษภาคมมาปุ๊ป ความยุ่งเหยิงวุ่นวายในชีวิตก็เริมต้นทันที ต้นเดือนหลายคนอาจจะได้หยุดสบายๆ อยู่กะบ้าน แต่ผมมันดันกลายเป็น วัน(ใช้)แรงงานแห่งชาติ ซะอย่างงั้น เพราะนอกจากจะต้องออกจากบ้านมาทำงานแล้ว ยังต้องมาเจอกับผู้ใช้บริการจำนวนมหาศาลอีก ทำให้อดคิดในใจไม่ได้ว่า ทำไมไม่นอนอยู่กับบ้านกันฟระ (เหมือนจะไล่ลูกค้าซะงั้น กรรม~~~) ทำงานแบบขาลากดินกันเลยทีเดียว เฮ้อ! แถมขากลับเจอฝนซัดอีกต่างหาก เซ็งสุดขีดดด

และการที่ฝนมันตกหลงฤดูอยู่หลายวันนี่เอง ทำให้วันศุกร์กะเสาร์ วันที่ผมจะได้พักผ่อนอย่างมีความสุข ต้องกลายมาเป็น วันพักผ่อนที่สุดเซ็งที่สุด เหมือนพระเจ้าจะรู้ว่า วันนี้เราไม่ได้ทำงาน ก็เลยส่งทั้งไข้ และหวัด แถมต่อมทอนซิลอักเสบ มารุมเร้าพร้อมกัน ได้แต่นอนซมอยู่กะที่นอน ไปหาหมอ หมอก็จัดยามาเยอะโคด กินแต่ละรอบ 4-5 ตัว เวลาลุกไปเข้าห้องน้ำถ่ายทีนี่ กลิ่นยาหึ่งลอยมาตุตุอยู่ตรงจมูกอย่างเลี่ยงไม่ได้ เฮ้อ แถมอาหารที่ทาน ก็มีแต่โจ๊ก ข้าวต้ม เพราะหมอสั่งว่า ห้ามทานของเย็น ของหวาน ของมัน โอ้ พอรู้เท่านี้ อะไรที่ไม่รู้สึกอยากกินตอนเวลาปกตินี่ลอยขึ้นมาเต็มหัวเลย ข้าวเหนียวมะม่วง สเลอปี้ ต้มยำกุ้งน้ำข้น ... อยากกิน ก็กินไม่ได้ เซ็งว้อยยยย

พอถึงวันอาทิตย์ก็รู้สึกเริ่มดีๆขึ้นมาบ้าง แต่เกิดรู้สึกขี้เกียจไปทำงานซะงั้น ตอนนั้นคิดในใจอย่างเดียวว่า ให้ตายก็ไม่ไป ก็เลยจะโทรไปลาพี่อ้อย แต่กรรม โทรไปมีผู้ชายรับ แถมบอกว่าอ้อย เอ้ย ที่ไหนไม่รู้จัก กลายเป็นว่าเราโทรผิดอีก พอเช็กเบอร์ที่กด เอ้า ก็ถูกแล้วนี่หว่า ก็เลยงงไปใหญ่ สุดท้ายโทรลาไม่ได้ ก็เลยต้องหอบสังขารมาทำงาน แต่ดันพอมาถึงที่ทำงานสักชั่วโมง สองชั่วโมง รู้สึกหายไข้ ไปซะกระทันหัน และพอกลับบ้านไป ไข้หวัดหายสนิทเลย อะไรของมันกันนี่ (แต่ผมก็ดีใจนะที่หายซะที)

พอวันจันทร์ ก็ต้องเตรียมรับภารกิจใหญ่นั่นก็คือการรับน้อง (ที่โรงเรียนเก่า) เนื่องจากผมรู้จักกับพี่ประธานคนปัจจุบัน และช่วงปลายเดือนพี่แกก็ดันโทรมาชวน บอกว่า ไปช่วยๆกันหน่อย เราก็อืมม ได้ ดี จะได้ไปแกล้งเด็ก ก็เลยเซย์เยสเขาไป ก็ไปเตรียมๆ ประชุมนัดแนะอะไรประมาณนั้นแหละครับ และวันนั้นก็ได้ไปเจอเพื่อนเก่าๆเยอะด้วย และก็ได้ไปรู้จักพี่ๆ ม.6 ที่ผมไม่รู้จักหลายคน ก็แฮปปี้ดีเหมือนกันนะครับ

วันอังคาร กะวันพุธ (เมื่อวานนี้) คือวันที่มีการรับน้องจริงๆ โดย วันอังคาร เป็นของน้องม.1 ส่วนวันพุธเป็นของน้องม.4 และนี่ก็ถือเป็นการที่ผมต้องทำตัวเป็นสต๊าฟ ครั้งแรกในชีวิตด้วย ไว้จะกลับมาเขียนต่อครั้งหน้านะครับ เพราะมันอาจจะยาวอยู่เหมือนกัน สัญญาครับ ว่าถ้าไม่มีอะไรมากลั่นแกล้งชีวิตผม ผมจะไม่ดองบล็อกตัวเองแน่นอน.... และขอบคุณสำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ รักษาสุขภาพด้วยละกันนะครับ อโรคยา ปรมา ลาภา คร้าบบบ