อย่าทำร้ายฉัน เพราะความกลัว
posted on 29 Nov 2007 20:27 by bombaydrive in Life
ช่วงนี้รู้สึกอิ่มเอมใจจริงๆเลย
กับอากาศหนาวๆที่มาเยือนกรุงให้ได้หนาวกันจริงๆจังๆแต่ไก่โห่
จนอดคิดไม่ได้ว่า นี่ผมอยู่เชียงใหม่ หรือบางกอกกันแน่
เพราะดูเหมือนจะหนาวพอๆกันเลย (จากความรู้สึกที่ย้อนไปเมื่อ 7
ปีที่แล้ว...)
และความหนาวก็ได้ลากจูงเอาไข้หวัดที่ผมหยะแหยงกลับมาเยือนร่างกายอีกครั้ง
เฮ้อ เซ็ง!
พูดถึงเรื่องของความหยะแหยง (แหม...โยงกันซะดื้อๆ) ได้ไปอ่านเจอในบล็อกของคุณภูภู่ชื่อกระฉ่อนแห่งเอ็กซ์ทีนมา ถึงความคับแค้นใจที่มีต่อแมงกระจั๊ว พาหะนำโรคและความหยะแหยงหมายเลข1 สำหรับหลายๆบ้าน อย่างเจ้า "แมลงสาบ" (เขียนไป หยะแหยงไปนะเนีั่ย หุหุ) แล้ว เลยพาลให้นึกถึงสัตว์ชนิดหนึ่งที่มีชะตากรรมไม่แพ้แมลงสาบ ในหลายๆบ้านที่กลัวมัน ทั้งๆที่พวกมันไม่ควรมีชะตากรรมเช่นนั้น มันก็คือ..............
"จิ้งจก" น้อยนั่นเอง
.
.
พูดถึงเจ้าจิ้งจกน้อยแล้ว หลายคนก็คงคุ้นหน้ามันดี เพราะคงมีน้อยบ้านในสำมะโนครัวไทย ที่จะรอดพ้นจากการไปเยี่ยมเยือนของพวกมัน
จิ้งจกสำหรับผมนั้น ถือเป็นสัตว์ที่ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร อยู่ร่วมโลกด้วยกันได้ ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์จะไม่พึงให้ดูชมนัก แต่อย่างน้อยที่สุด จิ้งจกก็ไม่เคยเป็นพาหะเชื้อโรค ไม่เคยมาทำความสกปรกให้กับบ้านของผม มูลของมันก็เล็กมาก เช็ดนิดๆหน่อยๆก็เกลี้ยง (แต่ปกติผมก็ไม่เคยเจอมูลของมันหรอกนะ) และที่สำคัญที่สุดมันไม่ใช่สัตว์ที่ทำร้ายมนุษย์ หรือมีความดุร้าย เหมือนตุ๊กแก แต่พวกมันกลับกลัวมนุษย์ตัวใหญ่ๆ ที่เดาใจอะไรไม่ค่อยได้ซะมากกว่า
นอกจากมันจะสร้างความรบกวนต่อมนุษย์อย่างพวกเราน้อย(ถึงน้อยที่สุด)แล้ว
มันยังช่วยเราในการกำจัดแมลงตามฝา เพดานบ้าน เสียด้วยซ้ำ ยุงเยิง มดเมิด
แมงหวี่ แมงวัน ก็ไม่เล็ดรอดจากพวกมันไปได้ แถมนักวิทยาศาสตร์
เคยศึกษาไว้อีกด้วยว่ีา ที่ไหนที่น้องจิ้งจกชอบไปหา
แสดงว่าที่นั่นเป็นที่ที่มีอากาศบริสุทธิ์ แทบจะไม่มีสารพิษตกค้าง
ซึ่งอันนี้เจ้าของสถานที่อย่างเราๆก็น่าจะภูมิอกภูิมิใจได้ว่าอย่างน้อยๆ
ก็มีมันนี่แหละที่มาคอยการันตีคุณภาพอากาศในที่อยู่อาศัยของเรา
เรียกได้ว่า มนุษย์กับจิ้งจก อาจจะมีลักษณะที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมากกว่า ต่างคนต่างอยู่ หรือเป็นปรสิต เสียด้วยซ้ำ เพราะ มนุษย์ก็ให้ที่มันทำมาหากิน ส่วนพวกมันก็มาช่วยเรากำจัดแมลงภายในบ้านเรา จากการหาอาหารของพวกมัน (คิดไปโน่น......)
แต่ก็แน่แปลก (สำหรับผม) ที่ก็ยังมีหลายๆคนเกลียดพวกมัน ซึ่งถ้าเกลียดอย่างเดียว มันก็เป็นสิทธิและความรู้สึกส่วนบุคคล ซึ่งกรณีไม่แปลกหรอกครับ แต่ที่ผมว่าแปลก คือ นอกจากจะเกลียดขึ้หน้าพวกมันแล้ว ยังแสดงออกชัดๆอีกด้วยว่า เราคงจะอยู่ร่วมโลกด้วยกันไม่ได้ วะฮะฮ่าา่าาาา ด้วยการไปกำจัดมันด้วยการมุ่งหมายเอาชีวิตพวกมัน (แบบเดียวกับการที่เราไล่ฆ่าปลวก มด ยุง แมลงสาบ อย่างไรอย่างนั้น)
อันนี้ผมมิได้โมเม หรือตู่ขึ้นมาเล่นๆนะ ก็เรื่องนีั้ผมเอามาจากข้างๆบ้านผมนี่แหละ เธอเป็นคุณป้าคนหนึ่ง สถานภาพหม้าย ป้าแกเกลียดจิ้งจก กับยุงเป็นชีวิตจิตใจ และบ้านป้าแก จิ้งจกเจ้ากรรมก็ดันเยอะซะด้วย ป้าแกจึงมีวิธีกำจัดจิ้งจกเหล่านั้น ด้วยการไล่ฉีดยาฆ่าแมลง ไปพร้อมๆกับการกำจัดยุงในบ้านของป้าเค้า ซึ่งผมเห็นก็ใจหายนะ เพราะไม่คิดว่า เจ้าจิ้งจกน้อยจะต้องมาเอวังด้วยการสำลักสารพิษแบบนี้ ก็เคยมีเพื่อนบ้าน ไปถามป้าแกนะว่า ทำไมต้องไปฆ่าพวกมันด้วย ป้าก็บอกว่า ก็แกเกลียดอะ ไหนๆแกก็ฉีดยุงเป็นประจำอยู่แล้วก็เลยรวดปลิดชีพจิ้งจกทีเดียวไปเลย
และผมเชื่อว่าความเกลียดความกลัวระดับบ้าระห่ำแบบนี้ คงไ่ม่ได้มีแค่ป้าข้างบ้านผมเท่านั้น แต่คงเกิดกับอีกหลายๆคน ซึ่งคิดดูว่าจะต้องมีจิ้งจกตกเป็นศพอีกเท่าไร แต่ก็ยังดีนะครับที่ยังมีคนที่ไม่กล้าที่จะกำจัดพวกมันด้วยวิธีการฆ่าแบบนี้ เพราะด้วยความสงสารผสมกับกลัวเรื่องกฎแห่งกรรม ซึ่งเป็นเรื่องที่ยังทำให้ได้โล่งใจบ้าง
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถึงแม้ผมจะรู้สึกเฉยๆกับน้องจิ้งจก และไม่ค่อยเห็นด้วยกับการไปไล่พวกมันออกจากเคหะสถานเท่าไรนัก แต่คนมันเกลียด คนมันกลัว ยังไงมันก็เกลียด ก็กลัวอยู่วันยันค่ำ ก็เลยขอแนะนำวิธีการส่งสัญญาณบอกเจ้าจิ้งจก ในความไม่ปรารถนาของเรา แบบไม่เบียดเีบียนชีวิตซึ่งกันและกันง่ายๆ ดังนี้ครับ...
|
1.
ใ้ช้ผ้าชุบน้ำผสมน้ำมันก๊าด ไปไว้ตามมุมอับ หรือมุมโปรดของจิ้งจกในบ้านคุณ
กลิ่นฉุนของน้ำมันก๊าด นี่แหละ ที่จะเป็นตัวส่งสัญญาณไปบอกพวกมัน
ไม่ให้เ้ข้ามายุ่งย่ามในบ้านเราอีก 3. หรือบางคน ออกแนวชอบเล่นเคาน์เตอร์ เอสเอฟ แบบยิงสาด ยิงสาด ก็สามารถใช้ปีนฉีดน้ำแบบไม่ต้องแรงมาก ไปฉีดที่เท้าของจิ้งจก เพื่อให้น้ำเข้าไปแทนที่สุญญากาศใต้พังผืดบริเวณเท้าของมัน ซึ่งจะทำให้มันหมดความสามารถในการเกาะยึดติดกับผนัง หรือเพดาน ซึ่งสุดท้าย มันก็จะทนอยู่ไม่ได้ หอบข้าวหอบของลี้ภัยไปเอง |
หวังว่า คงจะนำไปใช้ได้ผลกันนะครับ ดีกว่าการไปไล่ฆ่าพวกมันเป็นไหนๆ สัตว์ทุกตัวก็ต่างมีวิถีชีวิตในการดำรงชีพที่แตกต่างกันไป หากมันไม่ได้มารบกวนเราหรือสร้างความเดือดร้อนให้กับเรามากจนถึงขนาดเราจะ เป็นจะตาย ก็อย่าไปเบียดเบียนหรือทำร้ายมันเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นจิ้งจก หรือสัตว์อื่นๆก็ตาม เพราะทุกวันนี้หากว่าตามจริง มนุษย์เรานั่นแหละที่เป็นฝ่ายไปเบียดเบียนสัตว์ร่วมโลกตัวอื่นๆ อย่างไม่น่าให้อภัย!....
เว้นแต่มันจะมาทำร้ายเรา หรือบุกโจมตีเรา แบบที่เราไม่ได้คิดอุทานไปเองแน่ อันนี้คงต้องตาต่อตาสักนิดนึงหละเนาะ ถือว่าป้องกันตัว
อย่าฆ่าพวกมัน เพียงเพราะความเกลียดความกลัวส่วนตัวของเราเลยครับ
ชีัวิตพวกมันไม่ได้มีค่าแค่นั้นครับ
.
.
.
สุดท้าย ขอนำเสนอข้อมูลของพวกมันคร่าวๆ จากวิกิพีเดีย (ที่อาจเชื่อถือไม่ได้) มาฝากครับ
| จิ้งจก เป็น สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง ในสกุล Hemidactylus วงศ์ Gekkonidae มีสี่เท้า มีขนาดเล็ก ลำตัวแบน หัวสั้น และมีหาง ไม่มีม่านตา ลิ้นสั้นแต่ยืดออกได้ ผิวหนังค่อนข้างละเอียด ตัวมักมีสีขาวหรือคล้ำ สามารถปรับตัวให้กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม ตีนเหนียวช่วยให้ไต่ไปตามเพดานหรือข้างฝาได้ มักอาศัยอยู่ตามบ้านเรือน |
ปัจฉิมลิขิต : ทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านครับ
ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง :
http://info.matichon.co.th/youth/youth.php?tagsub=031110&tag950=03you02270146&show=1
http://phuphu.exteen.com/20071122/entry
edit @ 30 Nov 2007 21:58:43 by Bombay Drive! ©
นกเฉยๆกับจิ้งจกนะ แต่ตุ๊กแกล่ะ อย่างได้ลุกล้ำอาณาเขตเชียว จ๊ากๆ
#1 By lamoon on 2007-12-03 14:02